صفحه مورد نظر پیدا نشد
حدیث

 

جدول پخش برنامه ها

کانال رسمی کوی محبت در تلگرام

مشاهیر حله

۱۶:۵۷ - ۱۳۹۲/۷/۲۹کد خبر: 151
در برگ های کهن تاریخ حله، چهره های پرنور امامزادگان و دانشمندانی پرتو افشانی می کند که تا به امروز نامشان زنده است و هر یک ستاره ای درخشنده در آسمان تشیع می باشند.

به گزارش کوی محبت، نام جمعی از آنان به این قرار است:

-        حمزه از نوادگان حضرت ابوالفضل (ع): حمزه بن قاسم بن علی بن حمزه بن حسن بن عبیدالله بن عباس بن علی بن ابیطالب (ع)، کنیه او ابویعلی است و به «حمزه الغربی» شهرت دارد. او از راویان حدیث و علمای بزرگوار شیعه بوده؛ قبرش در جنوب حله در جزیره بین دجله و فرات (بین النهرین) و در روستان «مزیدیه» واقع است.

-        حضرت قاسم فرزند امام موسی کاظم (ع): قاسم، فرزند امام موسی کاظم (ع) و برادر امام رضا و حضرت معصومه (ع) است. او پس از شهادت پدرش از بغداد گریخت و در میان عشایر منطقه «سورا»، در اطراف حله، مخفی گردید و پس از وفات، در آرامگاه کنونی اش مدفون شد.

این دو امامزاده بزرگوار و صحیح النسب، مشهورترین امام زادگان در این منطقه هستند و شهرت این دو به گونه ای است که نام شهر مدفن آنان، از نام اصلی به نام این دو تن تغییر یافته و در میان مردم به شهر حمزه و شهر قاسم مشهور شده است.

مرحوم محدث نوری در تحیه الزائرین گفته: حدیثی در السنه معروف است قریب به این مضمون که : حضرت رضا (ع) فرمود: هر کس قادر به زیارت من نیست، زیارت کند قاسم برادر مرا.

بعد تصریح کرده این روایت جایی دیده نشده و تا  کنون کسی از اصل آن نشان نداده و لکن جلالت قدر و عُلُو مرتبه جناب قاسم معلوم است؛ چنانچه محل دفنشان در هشت فرسخی حله معلوم است. (منتخب التواریخ ، ص 222)

زید بن علی بن الحسین (ع)

زید، پس از امام باقر (ع) بزرگترین فرزند امام سجاد (ع) است که به زهد، فضل، سخاوت و شجاعت معروف بود. وی به منظور امر به  معروف و نهی از منکر و احقاق حق و بازگرداندن خلافت به صاحبان اصلی آن، یعنی اهل بیت (ع)، با شمشیر قیام کرد و همین خروج و قیام مسلحانه، سبب شد عده ای گمان کنند که او مردم را به خود دعوت می کند؛ حال آنکه هدف او احیای حکومت اسلامی به رهبری ائمه هدی (ع) بود.

زید، اول صفر سال 120 هجری قیام خود را آغاز کرد. در این تاریخ زید به عراق آمد و در کوفه مردم با او بیعت کردند. یوسف بن عمر ثقفی که از طرف هشام، حاکم عراق بود، با وی نبرد کرد، ولی اطرافیان زید، او را تنها گذاشتند. زید با همان جماعت اندک، تا شب به نبرد ادامه داد، اما شب هنگام به واسطه شدت جراحات وارده، به شهادت رسید.

یارانش جنازه او را در کف نهر آبی دفن کردند و روی قبر را پوشانده و آب نهر را بر آن جاری ساختند، تا از دید دشمن پنهان بماند، ولی حاکم عراق مطلع شد و قبر را شکافته ، سر زید را از بدن جدا کرد و برای هشام فرستاد. به دستور هشام، بدن زید را در کناسه ی کوفه بالای دار بردند و پس از مدتی جنازه اش را سوزانده، خاکسترش را بر باد دادند. به همین جهت، زید قبری ندارد، اما در همان جای دار، در کنار شط کوفه برایش مقامی ساخته اند. ائمه هدی (ع) همواره از زید بن علی بن الحسین (ع) به نیکی یاد می کردند.

امام صادق (ع) پس از آن که از شهادت عموی خود مطلع شد، گریست و فرمود:

« إنّا لله و إنّا إلیه راجعون؛ از خداوند به خاطر مصیبت عمویم زید، اجر و مزد می طلبم! زید، عموی خوبی بود و برای دنیا و آخرت ما سودمند بود. به خدا قسم که عمویم شهید از دنیا رفت، مانند شهدایی که در خدمت رسول خدا و علی و حسن و حسین (ع) شهید شدند»!

به روایتی، امام هزار دینار از اموال خود را بین خانواده کسانی که در راه یاری وی شهید شده بودند، تقسیم نمود. زید، دوم صفر سال 120 ه ق در کوفه به شهادت رسید و هنگام شهادت 42 سال داشت. پس از او، فرزندش یحیی نیز در سال 125 در اوایل سلطنت ولید بن یزید بن عبدالملک، خروج کرد و او نیز به شهادت رسید. (منتهی الآمال، شیخ عباس قمی، ج2، ص110)

ابوبکر فرزند امیرالمؤمنین (ع)

امام علی (ع) از لیلای نهشلی دارِمی (بنت مسعود) فرزندی داشت که نام او محمد یا عبدالله بود و به ابوبکر کنیت یافت. مورخان و نسب شناسان او را به این کُنیه معرفی کردند تا از دو برادرش عبدالله (فرزند اُمّ البنین) و محمد اصغر (کنیز زاده امام) که هر دو در واقعه کربلا به شهادت رسیدند، تمایز یابد.

با کمال تأسف، مورخان و ارباب مقاتل، کنیه محمد یا عبدالله را تغییر دادند و برای اهدافی که در نظر داشتند، ابوبکر را، اسم محمد قرار دادند و او را که در کربلا به شهادت رسید ابوبکر بن علی نامیدند تا نام خلفای سه گانه را میان فرزندان امام علی (ع) تکمیل نمایند. (نام خلفا بر فرزندان امام/ سید علی شهرستانی/ ترجمه سید هادی حسینی/ ص 18)

مزاری منسوب به ابوبکر بن علی در راه نجف به سوی بغداد واقع شده و دارای صحن، ضریح و مصلاست. البته به احتمال قریب به یقین، ابوبکر (محمد یا عبدالله) کنار دیگران شهیدان عاشورا در کربلا و پایین پای مبارک امام حسین (ع) دفن شده و این مزار مربوط به شخص دیگری است؛ والله العالم.

-        محمد بن القاسم و برادر زاده اش علی بن الحسین نوادگان حضرت ابوالفضل: محمد بن قاسم بن حمزه بن عبیدالله بن ابی الفضل العباس (ع) و برادر زاده اش، حسین بن علی بن قاسم مرقدشان در منطقه محاویل استان بابل واقع است. این دو بزرگوار که از جور و ستم بنی العباس فرار کرده بودند، به این قریه پناه آوردند و در این جا به شهادت رسیده یا وفات کردند. تاریخ وفات محمد بن قاسم سال 385 ه ق ذکر شده است.

-        هارون فرزند امام موسی کاظم (ع)

-        عبدالله محض نوه امام حسن مجتبی (ع): ابو محمد عبدالله، مشهور به «عبدالله محض»، نوه امام حسن مجتبی (ع) است. از این جهت او را محض گفتند که هم از طرف پدر و هم از طرف مادر، فاطمی و علوی است. پدرش حسن مُثنّی، فرزند امام حسن (ع) و مادرش فاطمه، دختر امام حسین (ع) بود. عبدالله شباهت زیادی به رسول خدا (ص) داشت و زیباترین و با سخاوت ترین مردم بود. مزار وی در 6 کیلومتری شرق شهر «کِفِل» در اراضی خفّاجه قرار دارد و دارای دو گنبد است که اولی مربوط به عبدالله محض است و دومی مربوط به 7 تن دیگر از فرزندان و نوادگان امام حسن مجتبی (ع).

اینان همگی در زندان بودند که منصور دوانیقی دستور داد زندان را بر سرشان خراب کردند و با این شیوه فجیع آنان را به شهادت رساندند. این واقعه دردناک در عید قربان سال 145 هجری قمری در همین جا که سیاه چالی بود، اتفاق افتاد. محمد معروف به نفس زکیّه در مدینه و ابراهیم در بصره، از فرزندان عبدالله، علیه منصور خروج کردند و هر دو به فیض عظمای شهادت رسیدند.

-        حسن الأسمر: ابومحمد حسن الأسمر، از نوادگان زید شهید است که سمت نقابه الطالبیین داشته است. این منطقه را به خاطر وجود این قبر، «محاویل الامام» نامگذاری کرده اند.

-        ابوالجاسم (قاسم بن الحسن): مرقدش در منطقه المحاویل (80 کیلومتری جنوب بغداد) جزو استان بابل است.

-        عبدالله بن الحسن المکفوف: از نوادگان امام زین العابدین (ع) قبرش در «القایم» نزدیک شهر شنّافیه است.

-        رُشَید هَجَری: رشید  هجری، میثم تمار و حبیب  بن مظاهر، سه تن از یاران امیرالمؤمنین (ع) بودند که حضرت به آنان علم بلایا و منایا آموخته بود؛ یعنی می توانستند از آینده خبر دهند.

شیخ عباس قمی در منتهی الآمال و در کتاب منهج المقال نیز از رجال کشی نقل کرده است:

میثم تمار به حبیب بن مظاهر رسید، در حالی که هر دو سوار بر اسب بودند؛ حبیب آینده میثم را این گونه پیش بینی کرد و گفت: گویا مرد  چاقی را می بینم که موهای جلوی سرش ریخته و در کوفه بطیخ می فروشد، او را به جرم دوستی اهل بیت به دار زده اند و شکمش بر روی دار شکافته می شود. میثم تمار به حبیب گفت: من هم مرد سرخ رویی را می شناسم که دو گیسوی بافته شده دارد و در یاری پسر پیغمبر کشته می شود و سرش را در بازار کوفه می گردانند.

گروهی شاهد این گفتگو بودند و هنوز متفرق نشده بودند که رُشید هجری از راه رسید و سراغ میثم و حبیب را گرفت . گفتند ما دروغگوتر از این دو ندیده بودیم. چنین و چنان غیب گویی می کردند. رشید گفت: خدا بیامرزد میثم را که فراموش کرد بگوید، به حامل سر حبیب 100 درهم بیشتر پاداش می دهند. (منتخب التواریخ ، ص 129)

آن گروه به هم نگاهی کردند و گفتند: به خدا که این یکی دروغگوتر از آن دو بود. طولی نکشید که همه آن پیشگویی ها، عیناً واقع شد و آن گروه آنچه شنیده بودند به چشم خود دیدند. رُشَید هَجری به دست افراد معاویه به شهادت رسید . قبر او با گنبد و بقعه ای در نزدیکی پل عباسیه نزدیک شهر کفل است.  (عتبات عالیات عراق، به نقل از کمونه حسینی، ص 254)

-        بنات الحسن: این مرقد که در 20 کیلومتری شهر حلّه و در شمال غربی استان بابل، در منطقه «باخمِرا» قرار دارد، مربوط به دو تن از دختران حسن مثنی به نام های رقیه و فاطمه است. این دو بزرگوار نوه های امام حسن مجتبی (ع) هستند که به همراه برادرشان محمد به این منطقه آمده بودند.

-        سید احمد فرزند امام موسی کاظم (ع) – حله

·        آثار باقیمانده از مسجد نخیله:

این جا، مسجد نخیله است؛ یادآور رشادتهای لشکریان اسلام در قرن اول هجری . نخیله، محلی است نزدیک کوفه که در مسیر شام قرار دارد. منطقه نخیله، از نظر سوق الجیشی برای تمرینات نظامی، تهیه تدارکات و استراحت نظامیان، مناسب و همواره اردوگاه نظامی جنگجویان بوده است. لشکریان در اینجا اجتماع می کردند تا برای جنگ بیرون روند.

در سال 37 هجری: پس از آن که حضرت علی (ع) در جنگ صفین مجبور به پذیرش حکمیت شد، مخالفت خود را با نتیجه حکمیت، اعلام کرد و از مردم خواست برای جنگ با معاویه در نخیله اجتماع کنند و سپاه امام (ع) از نخیله به مقصد شام حرکت کرد.

در سال 41 هجری: امام حسن مجتبی (ع) نیز سپاه ترتیب داد و آن را در نخیله گرد آورد و آماده جنگ با معاویه شد، ولی با توطئه های معاویه، قبل از جنگ سپاه از هم پاشیده شد و مردم از اطراف امام پراکنده شدند و امام مجبور به پذیرفتن صلح شد.

در سال 60 هجری: عبید الله بن زیاد، نخیله را مرکز و آمادگاه بر ضد امام حسین (ع) قرار داد.

در سال 65 هجری: نخلیه وعده گاه شیعیین برای قیام توّابین بود. سپاه سواره نظام توّابین با شعار «یا لثارات الحسین» از کوفه خارج شدند و به سمت نخیله حرکت کردند.

در آخر الزمان قبل از ظهور: در روایات مربوط به خروج سفیانی آمده است: سفیانی یک سپاه 130000 نفری به سوی کوفه گسیل می  دارد، در رَوحا و فارُق فرود می آیند، سپس 60000 هزار از آن ها حرکت کرده، در نخیله، در محل قبر هود (ع) فرود می آیند و در روز عید، تهاجم خود را آغاز می کنند. (بحار الانوار، ج 52، ص 273)

خاندان آل طاووس

سید ابن طاووس

سه تن از بزرگوارانی که در حله مدفون اند، به سید ابن طاووس مشهورند، چون جدّشان محمد بسیار زیبا بود ولی راه رفتنش مناسب حسن و جمالش نبود. اینان دو برادرند و یک برادر زاده.

1.     سید ابن طاووس (سید رضی الدین علی): تولد 15 محرم 589 ه.ق, وفات 644 ه.ق. صاحب کتاب «لهوف». قبرش در «محله الجامعیین» در حله است. هر گاه در کتب ادعیه و زیارات و ذکر زاهدین و تشرف پیداکنندگان به محضر حضرت حجت (ع)، نام سید بن طاووس را ببرند، منظور این بزرگوار می باشد.

2.     سید ابن طاووس (سید جمال الدین احمد) : تولد 648 ه.ق وفات 693  ه ق. صاحب کتاب «بشری فی الفقه». هر گاه در کتب فقهی و رجالی نام سید بن طاووس را ببرند. منظور این بزرگوار است.

3.     سید بن طاووس (سید غیاث الدین عبدالکریم) تولد 648 ه ق وفات 693 ه ق. صاحب کتاب «فرحه الغری».

قبرش در محله «باب النّجف» حله قرار دارد. هرگاه در کتب احادیث و اخبار اطلاق سید بن طاووس می شود، مراد جناب عبدالکریم است.

-        محقق حلّی: صاحب شرایع الاسلام . ولادت در کوفه 601 ه ق وفات 676 ه ق. نجم الدین جعفر ابن نما حلّی، صاحب کتاب «مثیرالاحزان» و «مقتل ابن نما». وی از مشایخ علامه حلی است . ابن نما در سال 680 از دنیا رفت و نزدیک مرقد پدرش در محله جباوین دفن شد.

-        ابن ادریس حلی «صاحب السرائر» : ولادت 558 ه ق. وفات 598 ه ق. محمد بن احمد بن ادریس بن حسین بن قاسم بن عیسی حلی عجلی، ملقب به فخر الدین و کنیه اش ابوعبدالله است. در سال 543 ه ق. چشم به جهان گشود. او یکی از بزرگترین فقهای شیعه اواخر قرن ششم است. پس از شیخ طوسی ، فقهای ما تا عصر ابن ادریس (حدود 150 سال) فتاوی شیخ  را با توجه به مقام علمی او، دستورالعمل زندگی خویش قرار داده بودند.

ابن ادریس، اولین فقیهی است که فقه را از رکود چندین ساله نجات داد و به اظهار نظر در مسائل فقهی پرداخت. کتاب سرائر، بهترین دلیل بر دقت فهم و احاطه فقهی اوست. تألیف دیگر ابن ادریس حلّی، مختصر تبیان شیخ در تفسیر می باشد. وی در عنفوان جوانی به سرای جاوید شتافت. شیخ حرّ عاملی در امل می نویسد: دانشمندان متأخر، ابن ادریس را زیاد ستوده اند و کتاب سرائر او در فقه مورد اعتماد علمای ما قرار دارد.

علاوه بر این بزرگان، آرامگاه بسیاری از فقها و علمای دیگر نیز در حله قرار دارد که برخی دارای قبه و صحن و سرا نیز هستند همانند:

-        سدید الدین حلی متوفّای 680 ه ق.

-         سید رضی الدین محمد حسین آوی (آبی) – متوفای 654 ه ق.

-        علامه حلی 648 ه ق – 726 ه ق.

-        یوسف بن علی بن مطهر حلّی، پدر علامه حلّی

-        فخر المحققین، فرزند علامه حلّی؛ ولادت 682، وفات 770 ه ق.

-        سید حیدر حلّی، شاعر معروف؛ وفات 1304 ه ق.

-        أبن حماد الواسطی قبرش در محله «الجامعیین» حله می باشد.

-        ابن سعید حلّی، نویسنده کتاب « جامع الشرائع»؛ متوفای 689 ه ق آرامگاه وی در محله «الطاق» حله است و آرامگاه گروهی از بزرگان شیعه نیز پیرامون قبر او قرار دارد.

-        ابن العرندس  در محله «جبران».

-        شیخ احمد بن فهدالأحسائی؛ متوفّای قرن نهم هجری، قبر او در محله «الطاق» است.

-        جمال الدین بن طاووس حلّی؛ متوفّای 673 و قبرش در محله «الجباویین» است.

-        خلیفی الموصلی؛ متوفای   سال 850 ه ق.

-        شرف الدّین ابن طاووس.

-        شیخ ابوالحسن شفهنی حلّی؛ متوفای قرن نهم، قبرش در محله «المهدیه» حلّه است.

استان قادسیه – دیوانیه

عیسی بن زید

ابو یحیی عیسی، فرزند زید شهید، در سال 109 به دنیا آمد و به سال 169 در سن 60 سالگی در گمنامی از دنیا رفت. عیسی به «مُیَتّمُ الأشبال» یتیم کننده بچه شیرها معروف بود، زیرا زمانی که وی با عده ای از همراهانش از جنگ باخمِری بر می گشتند، در راه شیری همراه بچه هایش به آنها حمله ور شد و عیسی شیر را از پای در آورد. به وی گفتند: بچه شیرها را یتیم کردی. گفت: آری و از آن پس دوستانش به همین نام، وی را صدا می کردند.

عیسی در میان خاندان ، برترینشان بود و زهد و دانش و شجاعتش زبانزد بود. عیسی بن زید، فرماندهی میمنه سپاه محمد نفس زکیه را در مدینه عهده دار بود و همچنین همین سمت را بعدها در سپاه ابراهیم در جنگ باخمِری داشت. ولی عجیب است که چرا چنین شخصیت انقلابی ای به ناگاه از همه چیز کناره گرفت و ناشناس به شغل سقاگری روی آورد و با شتری که داشت کار آبرسانی انجام می داد و روزی که کاری یافت نمی شد، قوت روزانه اش را هم نداشت و مجبور بود از پوست میوه ها برای سدّ جُوع خود استفاده کند و این چنین با سختی، سی ساله دوم عمرش  را به پایان برد. مرقدش نزدیک «شنّافیه» از استان دیوانیه قرار دارد.

سید طالب المُکَفَّل

سید محمد، ملقب به طالب و معروف به «سید طالب المکفل»، فرزند احمد فرزند عیسی «میتم الاشبال»، فرزند زید شهید است که به واسطه کراماتی که مردم از وی دیده اند، به نام مکفل مشهور شده است؛ یعنی کسی که کفالت می کند و حاجات مردم را برآورده می سازد.

مرقد وی در دیوانیه است و در کنار آن، قبر خواهرش حمیده، نیز قرار دارد. سید طالب را با لقب «أخوه حمده» (برادر حمیده) نیز می شناسند، که اشاره به همین خواهرش می باشد.

احمد بن هاشم (حمزه شرقی)

احمد بن هاشم، از نوادگان ابراهیم مُجاب، که در سال 1001 هجری قمری از منطقه غُریف بحرین، برای زیارت عتبات به عراق آمده بود، در مسیرش در منطقه ای به نام  «مَلُومُ العتیق» دچار راهزنان شد، اما عزت فاطمی اش اجازه نداد که وی تسلیم دزدان شود و به نبرد با آنان پرداخت و تعدادی از آنان را کشت؛ دزدان نیز بر وی هجوم آورده و او و فرزندش، منصور  و همسرش را به شهادت رساندند و بدن هایشان را در بیابان رها کردند. تا اینکه قافله ای از بحرین آمده و بدن ها را در همین جا به خاک سپردند.

کراماتی که مردم از این سید جلیل القدر دیدند، باعث گردید که مردمانی به قصد سکونت ، اطراف این بارگاه بیایند. سبب نام گذاری وی به حمزه شرقی نیز همین کرامات است که در نظر مردم مانند ابویعلی (حمزه غربی) جلوه کرد و برای تشبیه به او، حمزه نام گرفت و برای مشتبه نشدن با ابویعلی، به حمزه شرقی معروف شد.

زید النّار

زید با کنیه ابوالفضل ، فرزند امام موسی کاظم (ع) است که در زمان مأمون می زیست. وی به نهضت سرایا پیوست و به بصره آمد و خانه های بنی العباس را که در مقابل این نهضت ایستادگی کرده بودند، به آتش کشید و به «زید النّار» مشهور شد. مأموران مأمون، زید را دستگیر کردند، مأمون هم به احترام حضرت رضا (ع) او را بخشید و دستور داد او را نزد امام ببرند.

برخی زید را شخصیتی منفی ارزیابی می کنند. برای ارزیابی شخصیت فرزندان امامان شیعه، باید راه احتیاط را پیش گرفت و به سادگی نمی توان در مورد آنها نظر داد. امام صادق (ع) فرمود:

« ... از فرزندان فاطمه کسی از دنیا نمی رود، مگر اینکه به امام خود و امامت او اعتراف می کند...»

زید، سرانجام توسط مأمون مسموم گردید. مرقد او در روستای ابوالفضل، نزدیک شهر دیوانیه در استان قادسیه قرار دارد. در ایران نیز، در روستای «آفریز»؛ 50 کیلومتری شهر قاین استان خراسان، برای وی مقبره ای وجود دارد.

فضل بن محمد بن عباس

عبید الله بن علی (ابن النهشلیّه)

عبید الله بن علی، فرزند امیرالمؤمنین (ع)، مادرش لیلی نام داشت و دختر مسعود بن خالد بن مالک بن ربعی بن سلمی بن جندل بن نهشل بن دارم بود.

لیلی، مادر عبیدالله و خاندانش در بصره ساکن بودند. امیرالمؤمنین (ع) با وی ازدواج کرد و ثمره این ازدواج، دو فرزند است؛ یکی همین عبیدالله و دیگری محمد اصغر یا عبدالله که با کنیه ابوبکر معروف است و در روز عاشورا در رکاب برادرش امام حسین (ع) به شهادت رسید؛ شرحش در استان حله گذشت.

عبید الله در سال 67 از حجاز به نیت خون خواهی برادرش امام حسین (ع)، به یاری مختار شتافت؛ اما در شیوه عمل با وی به تفاهم نرسید . می گویند که عبیدالله، در یوم المذار به دست اصحاب مختار کشته شده؛ اما برخی نیز قتل وی را به گردن مصعب می اندازند.

مرقد عبیدالله در منطقه «المذار» در استان میسان بین واسط و بصره در کنار یکی از شاخه های فرعی دجله قرار گرفته است.

علی غربی (غرابی)

ابوالحسن علی الغرابی، فرزند یحیی بن علی بن محمد بن احمد بن محمد بن زید بن علی (شاعر) بن محمد بن جعفر بن محمد بن زید الشهید. وی جدّ اعلای سادات قزوینی و غراباتی در نجف و حله است. مرقدش در کنار نهر دجله در شهری به همین نام از منطقه ی ذهبیات در استان مَیسان قرار دارد.

علی شرقی

سید علی شرقی، فرزند احمد بن محمد بن داوود بن موسی الثّانی بن عبدالله الصالح بن موسی الجون بن عبدالله محض بن الحسن المثنّی بن الامام حسن المجتبی (ع). مرقدش در ناحیه علی شرقی از استان میسان واقع شده است و زائران زیادی درطول سال به زیارت ایشان می آیند.

استان مثنّی- سماوه

ابراهیم احمر العینین

ابوالحسن ابراهیم، فرزند عبدالله محض، نوه حسن مثنی، و نواده امام حسن مجتبی (ع) است. وی برادر محمد نفس الزکیه است که این دو بعد از شهادت پدر و عده ای دیگر از نوادگان امام حسن (ع) در زندان، علیه منصور دوانیقی قیام کردند؛ محمد در مدینه و ابراهیم در منطقه باخمری (بین بصره و کوفه). ابراهیم لشکری عظیم گرد آورد و بعد از فتح بصره، لشکری به سوی اهواز و لشکر دیگری به سوی فارس گسیل داشت.

منصور بر سلطنتش بیمناک شد و لشکری به مقابله ابراهیم به منطقه باخمری فرستاد، اما لشکریان منصور شکست خورده و فرار کردند. منصور لشکر دیگری را تجهیز کرد و از پشت به لشکریان ابراهیم یورش بردند. تیری به قلب ابراهیم اصابت کرد و به شهادت رسید. این واقعه در سال 145 ه ق اتفاق افتاد. مرقد ابراهیم در منطقه بنی عارض 10 کیلومتری شهر رُمیثه از استان مثنّی قرار دارد.

استان ذی قار- ناصریه

عمر اشرف

ابوعلی معروف به «عمر اشرف» فرزند امام سجاد (ع) و برادر بزرگتر زید شهید است که هر دو از یک مادر به نام حورا متولد شده اند. ابوعلی را به این دلیل اشرف گفته اند تا از عموی پدرش، عمر اطرف قابل تشخیص باشد؛ چرا که اطرف فرزند امیرالمؤمنین (ع) ، فقط از طرف پدر علوی است و از مادر دیگری غیر از حضرت فاطمه (ع) است؛ اما اشرف هم علوی است و هم از ذریّه فاطمه (ع) است. ابوعلی در سال 142 هجری در سن 62 سالگی در گذشت. مرقدش در 2 کیلومتری شهر ناصریه به طرف بطحا، در کنار نهر فرات قرار  دارد. 

انتهای پیام/




برچسب‌ها:می شود، بارگاه، امیرالمؤمنین (ع)، امیرالمؤمنین، روایات، امام موسی کاظم، امام موسی، حسین (ع)، ابوالفضل، العباس، مشاهیر، امامان، تعدادی، خاندان، ابراهیم، العابدین، الزمان، آرامگاه، کوی محبت، حله، الحسین، ابوبکر، عیسی بن حله، قاسم ابن الامام کاظم، سماوه دیوانیه حمزه، مسیر شهرحمزه به نجف، مقبره در حله، مختار قاتل محمداصغر، سه راه کفل در کدام شهر است، حضرت قاسم برادر امام رضا، آدرس آرامگاه رشید هجری، جزیره حله حمزه، مرقد محمد بن قاسم دیوانیه، کنون جلوه کند طاووس صاحب جمال، ابوعلی حمزة ابن قاسم، محل دفن عیسی بن زیدشهید، شهرحله مرقدابوعلی حمزه، نام شهرهای کنار دجله، راویان حله، ابن ادریس سرائر، قیام محمد بن قاسم بن علی، راه نجف به دیوانیه، محل دفن توابین، مرقد قاسم ابن موسی ابن جعفر، محل دفن علی بن طاووس، امامزاده حله بغداد، قاسم بن علی المکفل جردقة، سید حیدر حلی، قاسم بن موسی بن جعفر حله، سماوه الی الحمزه، محل کفل العباس، مرقدقاسم ابن مام موسی کاظم، الحمزه بن القاسم، مرقد امامزاده قاسم حله عراق، فرزندان الحسن المثنی، عمر اطرف چرا به اطرف شهرت یافت، ابو ھارون المکفوف، سید احمد بن المثنی عراق کوفه، فقهای قرن 6 شهر حله، ال حمزه در کربلا
» ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *


نجف
کربلا
کربلا
کاظمین
حرم حضرت علی- نجف