صفحه مورد نظر پیدا نشد
حدیث

 

جدول پخش برنامه ها

کانال رسمی کوی محبت در تلگرام

نخل مریم

۲۰:۴۳ - ۱۳۹۲/۶/۹کد خبر: 118
نخل مریم، عبارت از نخلی است که چون حضرت مریم (ع) در زمان تولد عیسی (ع) از درد زا، بی قرار شد، در صحرا زیر درخت خرمایی که خشک بود رفت و از برکت آن عفیفه، درخت مزبور سبز شد.

کوی محبت: تا پیش از سال 1947 م در سمت جنوب غربی حرم، جایی که در بالا سر ضریح مطهر قرار می گیرد و آن را محل «نخل مریم» نامند، محرابی بود که با سنگهای روشن مرمرین به سان آیینه آذین یافته بود. همچنین در داخل آن محراب، قطعه سنگ سیاهی دایره شکل و به قطر تقریبی 40 سانتی متر وجود داشت که در حفاری های دهه های پیشین در حرم مطهر به آن دست یافته و تنها برای برکت و تیمّن آن را در وسط محراب نصب کرده بودند.

مردم برای استشفا، از این سنگ تبرک می جستند؛ مخصوصاً برای رهایی از کمر درد، کمر خود را به این سنگ می مالیدند.

البته درباره این سنگ ، روایتهای دیگری هم وجود دارد؛ از جمله در کتاب «بقیه النبلاء» آمده است:

«از امام زین العابدین (ع) روایت شده است که فرمود: خداوند در قرآن فرموده است که چون مریم خواست عیسی (ع) را به دنیا آورد، از مردم دوری جست و به گونه ی اعجازآمیزی به کربلا و کرانه ی نهر فرات رفت. آن جا مسیح در نزدیکی جایی که مرقد امام حسین (ع) است، دیده به جهان گشود و مریم نیز همان شب به دمشق بازگشت»

ابوحمزه ثمالی نیز از امام زین العابدین (ع) نقل می کند که در مورد آیه شریفه «فَحَمَلَتهُ فَانتَبَذَت بِهِ مَکانا قَصیا» فرمود:

حضرت مریم، از دمشق خارج شد تا به کربلا رسید و در محلّی که اکنون قبر امام حسین (ع) است، حضرت عیسی (ع) را به دنیا آورد و همان شب برگشت. (تهذیب الاحکام، ج6، ص 73)

این محراب و نقش و نوشته هایش، در سال 1947 م. از میان برداشته اند و امروزه اثری از آن نیست.

انتهای پیام/




» ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *


نجف
کربلا
کربلا
کاظمین
حرم حضرت علی- نجف